Zihnimde onlarca soruyla uyanmak ne kadar da can sıkıcı. Birbirini kovalayan sözler önceliği elimde tutan anlar ve hic kulaklarımdam silinmeyen sesin... yazmak icin okadar cok heyecan duyuyorum ki parmaklarim tuslarin uzerinde yer bulamiyor kendilerine. Aslinda kagit kalemle benim işim, her koseye adini karaladigim nushalar daha degerli. Ama bak birada da her yerde sen varsin...

Uyumak cok zor bu gunlerde. Kararli durusuna alismaya calismak cok zor. Hatirlarsin gecen gece ruyamda agladigimda bana birakmam seni demiştin, ne oldu sol yanina. Ne oldu eksik yanima...

Bir zaman hatasi gibi hissettiryorsun herseyi, bencilliklerinle sarilmis sacma sapan gunler. Sirf kendi pacani kurtarmak icin yakip yiktigin sozler. Icine dustugun huzurun sana yasattigi anlasilmaz korkaklik ve senin bahanelere siginip kacislarin... 

Sahi simdi nasilsin. Nasil hissettiriyor sana icine sigindigin boktan hayatın. Nasil geciyor hergunu bir digerinden zor gecen gunlerin. Kim seviyor yüzünü kim dokunuyor soguk elleriyle sicacik tenine. Kahretsin kim var gozlerini kapattiginda yureginde. Merhameti ve vicdani olan insanlar susmaz ama sen benim hayal kirikligimin adı oldun. Sustun ve sana encok yakisan vicdan ve merhameti yerle bir ettin...

Simdi istedigim tek bir sey var. Gelmeyeceksen huzurumu geri ver artik uyumak ve hayata geri donmek istiyorum...