Günlerin sessizliği bir şarkıyla son buldu.
Hafif bir mırıltı gibi doldu kulaklarına sonra sardı tüm zihnini.
Bulanık sulara soktu, gözlerini yaktı ama hep çaldı.
Anlamsızca takıldı peşine, ses uzaklaştıkçaa koştu, koştu
O melodinin indirgenmiş haline yetişmek için
Ayakları kanayana kadar nefesi tükenene kadar koştu...
...............
En umulmadık kazaların başlangıç anlarında insanlar herzaman ne derdi,
Evet evet; hayatın film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerdi değil mi!
Geçti...
O kaza geldi buldu onu, can kaybına sebep olmadı ama yaşanan az zamanlarının her saniyesi geçti gözlerinin önünden.
Hissettiği huzur, kaybettiğini sandığı değer, ahu gözlüm diyen ses...
Her anı her hareketi düştü aklına can derdinden.
Rüya gibiydi rüyada gibiydi
Var olma hali yoktan var etme haliydi...
Parmakları yetişmedi zihnindeki hisleri yazmaya, beklemeye dayanamadı ertelenmiş kalbi,
O karnında kelebeklerle gecen 1 günlerin ardındaki yabancılaşmayı kaldıramadı.
Uzansa tutardı belki yaralarını ama oda istemedi,
Koskocaman bi okyanusun iki minik balığı tutunamadı birbirine,
Birinin hayali diğerine renk olmadı, büyük balık hakkını aldı
Payına düşen yalnızlıktı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder