Hiç okuyamayacağını bile bile yazmaya devam etti
Ne yazdıklarını ne hissettiklerini anlamaya niyeti yoktu çünkü,
Var olmak istediği kadardı, hakları saklıydı...
Adınla başladı çoğu yazısı sonunda uzun boşluklarla
Dua saydı, dolduramadı.
Eksik kalırdı yazsa, belki de gücendirirdi kelimeleri yersiz anlamlarıyla
Düşündükçe çıkamazdı içinden ilk heyecanların, zorlanırdı birşeyler demeye
Yerli yerinde kullanamazdı söyleyeceklerini, anlamını yitirirdi, korkardı...
Düşünsene; sana seni yazmak nasıl bir saçmalıktı, nasıl bir kendini bilmezlikti.
Ben bu değilim desen kızardı ya da ben böyle miyim ki desen alınırdı
Onun gözüyle göremezdin koyduğun mesafeleri,
Ya da son bakışının aklına nasıl kazındığını,
Son olduğunu bildiğini ve sustuğunu...
Umuutlarını yitirmeye başladı, bir heves sandı kendsini haklı çıktı
Kabullenmekte zorlandığı çoğu şey gibi hazmetmeye çalıştı, yapamadı.
Değerli sandı kendisini, sahi sandı
Çocukça hislerinin aldanmasına izin verdi, yok sayıldı
Bir ses duydu -ben seni ararım- dizleri titredi, yine kaybetti...
İçinden bir ses bekle dedi
Vazgecmedi vazgeçmez ahu gözlerinden,
kolay değil bu kadar.
Hem o değil miydi asla vazgeçmem diyen, o değil miydi huzurla yanıbaşında uyuyan
Ellerini kokladıkça yüzünde güller açan
Oydu,
Adı duaydı...
Zaman su gibi akıp gidiyor,
Ve yaşanmayan herşey zamanın avuçlarında eriyip gidiyor
Bu da böyle birşeydi işte
Adınla başladı herşey,
Sonunda uzun doldurulamayan boşluklarla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder